تبلیغات
آموزشگاه دعوت اسلامی - بیان ابن قیم راجع به آثار شوم گناهان(2)
 
 
كاربر گرامی، خوش آمدید!   سایت موقت آکادمی دعوت اسلامی
 
موضوعات سایت
بخش های سایت

جستجو


مطالب جدید

آموزشگاه دعوت اسلامی


تازه ها

 تازه های سایت

تبلیغات سایت




عنوان این پست بیان ابن قیم راجع به آثار شوم گناهان(2)

http://dezfoul.net/~mahak/fa/atrnk5.jpg

معصیت ، ذلت و خواری به بار می آورد

دیگر پیامد گناهان این است که معصیت ذلت و خواری را برای عاصی به دنبال خواهد آورد زیرا که عزت و عظمت در اطاعت و بندگی خداوند است که می فرماید:

«مَن كَانَ یُرِیدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِیعاً» فاطر/10

«هرکه طالب عزت است تمام عزت خاص خداست»

از جمله دعاهای بعضی از پیشینیان این است: «اللهم اَعزَّنی بطاعَتِکَ و لا تذلَّنی بمَعصیتِکَ» «خدایا به وسیه طاعتت مرا عزیز دار و به وسیله معصیت و گناهانت مرا خوار مکن»


عبدالله بن مبارک می گوید:

رَایتُ الذُّنوبَ تُمیتُ القُلوبَ        و قد یُورِثُ الذُّلُ إدمانُها

و تَرکُ الذُّنوبُ حیاةُ القُلوبِ        و خَیرٌ لِنَفسِکَ عصیانُها

و هَل أفسَدَ الدِّینَ إلّا المُلوکُ       و أحبارُ سُوءٍ و رُهبانَها

دیدم که گناهان قلب را میرانند ، و ارتکاب گناه خواری و زبونی را به دنبال دارد

ترک گناهان حیات و زندگی دلهاست شیوه بهتر برای نفس پشت کردن به معصیتهاست

آیا جز شاهدان و ندیمان سوء و راهبان ناآگاه ، کسی دین را به تباهی کشانده است؟

فاسد شدن عقل

از پیامدهای دیگر گناهان این است که عقل را تباه می کنند ، زیرا عقل نور است و معصیت قطعا موجب خاموشی نور عقل است و وقتی نور عقل به خاموشی گراید ، عقل ضعیف و ناقص می گردد.

بعضی از پیشینیان می گویند: هیچ کسی تا عقلش تباه نگردد خدا را نافرمانی نمی کند و این واضح است زیرا اگر کسی از وجود عقل برخوردار باشد او را از گناه و معصیت باز می دارد و به وسیله عقل انسان در قبضه ی پروردگار و تحت فرمان اوست و در هر جا باشد: در منزل، سفر، حضر و ... خداوند ناظر اوست و ملائک شاهد و ناظر بر او می باشند. واعظ قرآن ایمان و مرگ او را باز می دارد و آن لذتها و خیرهای دنیوی و اخروی که به وسیله ارتکاب معصیت از دست می دهد به مراتب بیشتر و چندین برابر لذت و سروری است که از گناه و معصیت به دست می آورد. آیا برای عاقلان اهانت و استخفاف از این بیشتر وجود دارد؟

مُهرِ دل

یکی دیگر از پیامدهای گناه این است که هرگاه گناه زیاد شود بر قلب گناهکار مهر و قفل نهاده می شود و به گروه غافلان در می آید. بعضی از علمای سلف در تفسیر آیه:

«كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا یَكْسِبُونَ» مطففین/14

«نه چنین است بلکه آنچه مرتکب می شدند زنگار بر دلهایشان بسته است»

می گویند انجام گناه بعد از گناه دیگری است.

حسن بصری می گوید: تکرار گناه باعث می شود که چراغ دل به خاموشی گراید.

دیگران گفته اند: وقتی گناه و معصیت زیاد گردد قلب صاحبان آن را خواهد پوشاند.

در حقیقت قلب بر اثر گناه دچار زنگار می شود. وقتی که گناه زیاد گردد زنگار و تیرگی هم زیاد می شود تا آنجا که قلب به تاریکی می گراید. در آن صورت به خاطر غلبه زنگار گناه ، بر قلب مهر و قفل زده می شود و در میان پرده و پوشش بستری قرار خواهد گرفت.

وقتی که انسان پس از هدایت و بصیرت به چنین وضعیتی گرفتار شد ، ایمان ، شخصیت و کرامت او زیر و رو می گردد ، دشمن ، او را تحت سلطه خود قرار داده و به هر جا بخواهد می کشاند.

جلب لعنت خدا بر گناهکار

یکی دیگر از پیامدهای گناه این است که: گناهان ، بنده را مشمول لعنت خدا و پیامبر قرار می دهند و هر اندازه گناه بزرگتر و بیشتر باشد به همان اندازه گنهاکار شامل این لعنت خواهد شد. لعنت خدا و پیامبر موارد زیر را در بر می گیرد:

زنی که موهای زنان را پیوند زند و یا خواستار پیوند زدن موهای خود باشد ، زن خالکوب و خال زن ، زنی که ابروان زنان دیگر را باریک کند و یا ابروی خود را باریک کند ، زنی که دندان زنان دیگر را گشاد نماید و یا از دیگران بخواهد که دندانهای او را گشاد نمایند ، رباخوار ، وکیل ، کاتب و شاهد آن ، محلِّل و محلِّل له ، دزد ، شرابخوار (که از جمله ساقی ، تهیه کننده ، کارگر ، فروشنده ، مشتری ، حامل و محمول الیه پول خوار آن را شامل می شود.) ، کسی که شعایر و حدود دینی را ترک کند ، کسی که پدر و مادرش را لعنت کند ، کسی که جانداری را هدف تیراندازی تفریحی خود قرار دهد ، زنانی که خودشان راشبیه مردان و مردانی که خودشان را شبیه زنان سازند ، کسی که به غیر از نام خدا حیوانی را ذبح کند ، کسی که بدعتگذار باشد و یا مروج و پشتیبان بدعتی باشد ، تصویربرداری ، کسی که به عمل قوم لوط اشتغال ورزد ، کسی که پدر و مادرش را دشنام دهد ، کسی که نابینا را گمراه سازد (راه را به او نشان ندهد) ، کسی که با حیوان عمل جنسی انجام دهد ، کسی که نشانی و خال بر پیشانی الاغ قرار دهد ، کسی که به مسلمانی زیان رساند و یا با او حیله کند ، زوّار مقابر به طریق غیر مشروع ، کسی که بر سر آرامگاه و مقبره چراغ برپا کند ، کسی که زنی را بر شوهرش و یا مملوکی را بر آقایش فاسد گرداند ، کسی که زنی را زا عقب معاشرت جنسی کند و زنی که بستر شوهرش را ترک کند ، ملائک تا صبح او را لعنت می کنند ، کسی که خود را به غیر پدرش انتساب دهد ، کسی که برادر دینی خود را با اسلحه سرد تهدید کند ، فرشتگان او را لعنت می کنند و کسی که اصحاب را لعنت کند.

خداوند در قرآن افراد زیر را هم مشمول لعنت خود قرار داده است:

کسانی که در زمین فساد کنند و صله رحم را قطع کنند.

کسانی که خدا و پیامبرش را آزار دهند.

کسانی که زنان پاکدامن ، مسلمان و ناآگاه را به عمل زنا متهم کنند.

کسانی که راه و مسیر کافران را بهترین راه برای مسلمانان قرار دهند.

و پیامبر خدا افراد زیر را مشمول لعنت قرار داده است:

مردی که لباس زن و یا زنی که لباس مرد بپوشد ، رشوه دهنده و رشوه گیرنده و واسطه میان آنها و ...

اگر در میان موارد فوق هیچ چیزی نباشد جز رضایت و تن دادن گناهکار به اینکه شامل لعنت خدا ، پیامبر و ملائکه نباشد خودِ آن میتواند موجب ترک گناه گردد.

محروم شدن از دعای پیامبر و ملائکه

یکی دیگر از عواقب گناه محروم شدن از دعای پیامبر و فرشتگان است ، زیرا که خداوند متعال به پیامبرش دستور فرموده که برای مردان و زنان مؤمن طلب مغفرت نماید. و خداوند متعال می فرماید:

‏ الَّذِینَ یَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ یُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَیُؤْمِنُونَ بِهِ وَیَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِینَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَیْءٍ رَّحْمَةً وَعِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِینَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِیلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِیمِ ‏*‏ رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِی وَعَدتَّهُم وَمَن صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّیَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنتَ الْعَزِیزُ الْحَكِیمُ ‏*‏ وَقِهِمُ السَّیِّئَاتِ وَمَن تَقِ السَّیِّئَاتِ یَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ ‏(غافر/9-7)

«‏ آنان كه بردارندگان عرش خدایند و آنان كه گرداگرد آنند به سپاس و ستایش پروردگارشان سرگرمند و بدُو ایمان دارند و برای مؤمنان طلب آمرزش می‌كنند ( و می‌گویند : ) پروردگارا ! مهربانی و دانش تو همه چیز را فرا گرفته است ( هم اعمال و اقوالشان را كاملاً می‌دانی و هم مرحمت و مهربانیت می‌تواند ایشان را دربر گیرد ) پس در گذر از كسانی كه ( از گناهان دست می‌كشند و به طاعات و عباداتت می‌پردازند ، و از راههای انحرافی دوری می‌گزینند و به راستای راهت ) برمی‌گردند و راه تو را در پیش می‌گیرند ، و آنان را از عذاب دوزخ مصون و محفوظ فرما . ‏*‏ پروردگارا ! آنان را به باغهای همیشه ماندگار بهشتی داخل گردان كه بدیشان ( توسّط پیغمبران ) وعده داده‌ای ، همراه با پدران خوب و همسران شایسته و فرزندان بایسته ایشان . قطعاً تو ( بر هر چیزی ) چیره و توانا و ( در هر كاری ) دارای فلسفه و حكمت هستی . ‏*‏ و آنان را از ( عقوبت دنیوی و كیفر اخروی ) بدیها نگاهدار ، و تو هر كه را در آن روز از كیفر بدیها نگاهداری ، واقعاً بدو رحم كرده‌ای ( و مورد الطاف خود قرار داده‌ای ) و آن مسلّماً رستگاری بزرگ و نیلِ به مقصود سترگی است . ‏»

تضعیف شدن مسیر قلب به سوی خداوند

از عواقب دیگر گناه این است که قلب گناهکار از رفتن به سوی خدا و آخرت باز می ماند و نمی تواند که به سوی پروردگارش گامی نهد ، گناه ، حاجب واصل و مانع راهرو و موجب سرنگونی طالب می گردد. به وسیله نیرو و قوت قلبی است که شخص توان رفتن به سوی خدا را دارد ، بنابراین وقتی که قلب به وسیله گناهان بیمار شد ، قوت قلب تضعیف می گردد و اگر قلب به کلی از نیرو باز ماند انسان از خداقطع و بریده می شود و قابل جبران هم نخواهد بود. «والله المستعان»

گناهان موجب زوال نعمتها می گردد

از عقوبتهای دیگر گناه اینکه موجب زوال نعمتها و جلب زحمتها می گردند. لذا هیچ نعمتی از بنده زایل نمی شود و هیچ زحمتی بر او وارد نمی شود مگر به وسیله گناه ، همانطور که علی بن ابی طالب می گوید:

«ما نَزَلَ بلاٌ إلّا بذنبٍ و لا رُفعَ إلّا بتَوبَةٍ»

«هیچ بلایی بر سر انسان نازل نمی شود مگر به وسیله گناه و هیچ بلای تراوش یافته از گناه ، از انسان برطرف نمی گردد مگر به وسیله توبه»

خداوند متعال در این باره می فرماید:

«وَمَا أَصَابَكُم مِّن مُّصِیبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَیْدِیكُمْ وَیَعْفُو عَن كَثِیرٍ» شوری/30

«آنچه از مصائب و بلا به شما می‌رسد ، به خاطر كارهائی است كه خود كرده‌اید . تازه خداوند از بسیاری ( از كارهای شما ) گذشت می‌كند ( كه شما از آنها توبه نموده‌اید و یا با كارهای نیك آنها را از نامه اعمال زدوده و پاك كرده‌اید ) .»

و باز می فرماید:

«ذَلِكَ بِأَنَّ اللّهَ لَمْ یَكُ مُغَیِّراً نِّعْمَةً أَنْعَمَهَا عَلَى قَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنفُسِهِمْ» انفال/53

«این بدان خاطر است كه خداوند هیچ نعمتی را كه به گروهی داده است تغییر نمی‌دهد مگر این كه آنان حال خود را تغییر دهند ( و دیگر شایستگی نعمت خدا را نداشته باشند و بلكه سزاوار نقمت گردند )»

خداوند اعلام می دارد هیچ نعمتی را که بر کسی ارزانی داشته تا زمانی که خود موجب تغییر آن نگردد ، یعنی طاعت را به معصیت و شکر را به کفران و اسباب رضای خدا را با اسباب غضب خدا ، تغییر ندهند ، آن نعمت بر او زایل نخواهد شد ولی وقتی خود را تغییر داد نعمت خدا هم بر او تغییر می یابد. مجازات خداوند مطابق کردار شخص است و خداوند نسبت به بندگان هیچگونه ظلمی روا نمی دارد. چه نیکو گفته اند:

إذا کُنتَ فی نِعمَةِ فارعِها            فَإن الذُّنوبُ تَزیلَ النِّعَمَ

و حُطَّها بِطاعَةِ رَبِّ العِبادِ           فرَبُّ العِبادِ سَریعُ النِّعِمَّ

وقتی سرشار نعمتی هستید مواظب آن باش که گناهان موجب زوال نعمتهاست

به وسیله عبادت و طاعت خداوند ، نگهدار و پاسدار آن نعمت باش که عذاب و رحمت پروردگار نسبت به بندگان گنهکار بسیار سریع است.

گناهکار خود را فراموش می کند

از پیامدهای دیگر گناهان این است که انسان گنهکار نفس خود را فراموش می کند و وقتی که آن را فراموش کند آن نفس تباه ، فاسد و هلاک می گردد.

اگر گفته شود چگونه بنده نفس خود را به فراموشی می سپارد و وقتی آن را فراموش کند چه چیزی را به یاد می آورد؟ در جواب گفته شده انسان خود را کاملاً فراموش می کند. خداوند متعال می فرماید:

«وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ» حشر/19

«و همسان كسانی نباشید كه خدا را از یاد بردند ، و خدا هم خودشان را از یاد خودشان برد ! آنان بیرون روندگان ( از حدود شرائع الهی ) و خارج شوندگان ( از دائره ایمان ) هستند .»

وقتی بندگان پروردگار خود را فراموش کنند خودشان را هم به فراموشی می سپارند. همانطور که قرآن می فرماید:

«نَسُواْ اللّهَ فَنَسِیَهُمْ» توبه/67

«خدا را فراموش كرده‌اند ( و از پرستش او روی‌گردان شده‌اند ) ، خدا هم ایشان را فراموش كرده است ( و رحمت خود را از ایشان بریده و هدایت خویش را از آنان دریغ داشته است )»

و کسی که خدا را فراموش کند نتیجه خواهد گرفت:

الف: خداوند متعال او را فراموش می کند.

ب: خود را هم فراموش می کند.

فراموش کردن خداوند کسی را ، بهاین معناست که: خداوند متعال او را مهمل و رها و از تحت مراقبت خود خارج ساخته و او را در معرض هلاک و فنا قرار می دهد و هلاک او از بردن دست به دهان نزدیک تر است. و اما فراموش کردن خود به این معناست که: شخص مراتب عالی ، اسباب سعادت و رستگاری و اصلاح خود را به کلی فراموش می کند و هیچکدام از آن موارد به ذهن و خیال او خطور نمی کند ، اهتمام خود را در آنها مصروف نمی دارد تا مشتاق و علاقه مند بدانها گردد. یعنی اصلاً به فکر او نمی آیند تا مقصود و منظور او گردند.

و باز شخص ، عیوب ، نواقص و آفات نفس خود را فراموش می کند در نتیجه در صدد رفع و ازاله آنها بر نمی آید.

و باز شخص امراض و آلام قلبی و نفسی خود را فراموش می کند ، نه سعی در معالجه و مداوای آنها دارد و نه در جهت رفع علل و امراضی که او را به فساد و نابودی می کشانند ، توجهی دارد. لذا چنین شخصی سخت بیمار است ، بیماری مزمنی که او را به نابودی می کشاند درحالی که خودش احساس بیماری نمی کند و در نتیجه برای مداوای آن هم اقدام نمی نماید. این بزرگترین پیگرد و مجازات افراد به صورت عام و خاص است ، وقتی که خدا را فراموش کنند.

 :: لینك ثابت نویسنده : مدیر سایت نظرات و پیشنهادات Comment  

مطالب پیشین

اصلاح قلبها (اخلاص1)
بیان ابن قیم راجع به آثار شوم گناهان(3)
بیان ابن قیم راجع به آثار شوم گناهان(2)
بیان ابن قیم راجع به آثار شوم گناهان
قصه هدایت و جستجوی سعادت
تلقین كسی كه در حال مرگ است
حكم خودکشی در اسلام
مایکل جکسون
جنگ‌ تبشیری‌ علیه‌ اسلام‌
انسان و مذاهب در تاریخ
مقالات-آداب علم
منـزلت نماز در بین دیگر عبادات و فضیلت نماز جماعت
اعجاز علمی--آیا آهن در زمین به وجود آمده است؟
مقالات_غذارا بامیوه آغاز نمایید
مقالات-آثارگناه


اطلاعات سایت
 

مدیران و نویسندگان
مدیر سایت

آمار بازدیدكنندگان
امروز :
دیروز :
كل :

مطالب و نظرات
كل مطالب :
كل نظر ها :


لینكدونی
آرشیو لینكدونی

عکس هفته

لینك دوستان
:: محصولات برتر
:: جامعه مجازی 'علمی' تریبون آزاد
:: زنال
:: اشکنان آنلاین
:: گمبرون سایتی متفاوت

صفحه اصلی |  ارتبــــــــــــــاط با ما |  ایمیل |   |  صفحه خانگی